Dokumentacja

PRZEDSTAWIAMY DOKUMENTACJĘ TECHNICZNĄ NASZYCH PRODUKTÓW. 

ŚCIANY PRZESUWNE.

icon-pdf Dokumentacja techniczna ścian przesuwnych »

bialy

 

 

AKUSTYKA – PODSTAWY TEORETYCZNE DL A PRAKTYKÓW

icon-pdf Izolacyjność akustyczna przegród »

icon-pdf Akustyka wnętrz »

akustyka

W tym miejscu zapoznamy Państwa z podstawowymi pojęciami z zakresu przenikania dźwięku przez przegrody wewnętrzne, pionowe, w obiektach budowlanych. Omawiane tu pojęcia i przytaczane obliczenia są prawdziwe dla wyrobów budowlanych, dla których wyznaczono laboratoryjnie wskaźniki oceny izolacyjności akustycznej RA1 i RA2. Nie dotyczą natomiast przypadków, w których powyższe wskaźniki wyznaczone zostały dla pojedynczego elementu, wyrobu budowlanego, stanowiącego składnik systemu oferowanego na rynku. W przypadku ścian przesuwnych zastrzeżenie to dotyczy głównie badań akustycznych modułu NE, tj.modułu pełnego, z przypisem, że służy on do budowy systemu przesuwnego gdy w rzeczywistości system jest sumą kilkunastu różnych elementów w tym modułów NE.

Tak więc zawyżone, względem całego systemu, wskaźniki oceny izolacyjności akustycznej RA1 i RA2 „najmocniejszego ” pojedynczego elementu systemowego wyrobu budowlanego w żaden sposób nie przekładają się na wskaźniki: projektowy RA1R i oczekiwany wskaźnik R’A1 weryfikowalny w obiekcie poprzez akustyczne badania terenowe.

PODSTAWY SZACOWANIA IZOLACYJNOŚCI AKUSTYCZNEJ

Należy podkreślić, że wymagania norm dotyczą izolacyjności akustycznej, jaką charakteryzują się przegrody po ich zamontowaniu w budynku tj. przy uwzględnieniu wszystkich dróg bezpośredniego i pośredniego przenoszenia dźwięku. Sposób obliczeniowego uwzględniania dróg bocznej transmisji dźwięku między pomieszczeniami ujęty jest w normie PN-EN 12354-1:2002 (dla dźwięków powietrznych) oraz PN-EN 12354-2:2002 (dla dźwięków uderzeniowych). Stopień tłumienia akustycznego ścian działowych w budynkach mieszkalnych i użytkowych jest w Polsce uregulowany normą PN-B-02151-3:1999, zgodnie z którą minimalny wskaźnik izolacyjności akustycznej R’A1 dla ścian wewnętrznych w budynkach użytkowych powinien zawierać się w przedziale 35-45 dB w zależności od jej usytuowania.

Głównym parametrem wskazywanym przez normę jest współczynnik R’A1, czyli wskaźnik przewidywanego rzeczywistego tłumienia akustycznego przegrody w stosunku do wyników uzyskiwanych w warunkach laboratoryjnych (wskaźnik RA1). Zależność między izolacyjnością akustyczną przegrody traktowanej jako wyrób budowlany a izolacyjnością akustyczną jaką uzyskuje ta przegroda w budynku można przedstawić w postaci ogólnego schematu. Pokazuje on, że izolacyjność akustyczną, jaką charakteryzować będzie się ściana przesuwna w budynku zależy od stopnia bocznej transmisji dźwięku między pomieszczeniami oraz od jakości wykonawstwa samej ściany przesuwnej i połączenia jej z przegrodami bocznymi.

Rys. 1. Zależności między izolacyjnością akustyczną przegrody uzyskaną w badaniach przeprowadzonych w warunkach laboratoryjnych RA1 a izolacyjnością akustyczną przegrody po jej zamontowaniu w budynku R’A1.

Aby było możliwe prawidłowe zaprojektowanie pod względem akustycznym budynku, projektant musi posiadać informacje na temat parametrów akustycznych konkretnych rozwiązań przegród budowlanych ocenionych na podstawie badań laboratoryjnych (np. zbiór wielu badań przegród wg Instrukcji ITB 369 / 2002 oraz wcześniejszej 293 / 1990) oraz znać zasady prognozowania izolacyjności akustycznej w budynku na podstawie parametrów akustycznych elementów budowlanych. Niezbędne jest także określenie przez projektanta szczegółowych wskazówek wykonawczych, które uwzględniałyby przyjęte założenia w metodzie szacowania.

 

Uproszczone metody wyznaczania bocznego przenoszenia dźwięków powietrznych uwzględniające jedynie stosunek mas powierzchniowych przegrody działowej i przylegających do niej przegród bocznych zastąpiono znacznie bardziej skomplikowanymi metodami obliczeniowymi wynikającymi z modeli transmisji dźwięku między pomieszczeniami uczestniczącymi w transmisji. W takim ujęciu zgodnie z PN-EN 12354-1:2002 izolacyjność przegrody w budynku jest wypadkową izolacyjności akustycznej wszystkich dróg przenoszenia dźwięku między pomieszczeniami przedstawionych na rys. 2.

Rys. 2. Schemat dróg transmisji dźwięków powietrznych między pomieszczeniami w przypadku konstrukcji masywnych (wg PN-EN 12354-1:2002).

Dd – droga bezpośrednia
Ff, Fd, Df – drogi boczne (przy jednej krawędzi),

Duża liczba danych wyjściowych potrzebnych do obliczeń izolacyjności akustycznej przegrody w budynku przy uwzględnieniu bocznego przenoszenia dźwięku powoduje, że stają się one bardzo pracochłonne, nawet przy założeniu wykorzystania programów komputerowych. Dlatego też w 2005 r. Instytut Techniki Budowlanej wydał Poradnik (Instrukcja ITB nr 406/2005), w którym określono metody uwzględniające przenoszenie boczne dla dźwięków powietrznych oraz uderzeniowych.

DŹWIĘKI PROPAGOWANE DROGĄ POWIETRZNĄ

Zaproponowano wg 4.4.1. szacunkową metodę wyznaczania wartości bocznego przenoszenia dźwięku i zakresu stosowania wg 4.4.2 Poradnika, a poprawka Ka wyznaczono zgodnie z metoda uproszczoną wg normy PN-EN 12354-1:2002. W metodzie tej wykorzystano wzór stosowany dotychczas w załączniku D.1.2 do normy PN-B-02151-3:1999, jako znaną i popularną w praktyce inżynierskiej regułę:

przy widmie: hałasów bytowych w budynku, komunikacji o prędkości V > 80km/godz (np. autostrada)
Obliczone R’A1 = RA1R – Ka = RA1 – 2 – Ka = Rw + C – 2 – Ka > wymaganej normą R’A1 [dB]

przy widmie : muzyki dyskotekowej, komunikacji o V <= 80 km/godz, (np. drogowa w mieście)
Obliczone R’A2 = RA2R – Ka = RA2 – 2 – Ka = Rw + Ctr – 2 – Ka > wymaganej normą R’A2[dB]

gdzie :

RA1R = RA1 – 2,
RA1= Rw + C,

oraz
RA2R = RA2 – 2,
RA2 = Rw + Ctr,

RA1R, RA2R -projektowe wsk. oceny przybliżonej izolacyjności właściwej przegrody w budynku w dB,
Rw – wartość uzyskana w laboratorium w dB
R’A1 – wskaźnik oceny przybliżonej izolacyjności właściwej przegrody w budynku w dB,
C, Ctr – wartość widmowego wskaźnika adaptacyjnego w zależności od widma hałasu ( 0 lub ujemna),
2 – wartość zalecana normą jako korekta – spełniająca rolę wsp. bezpieczeństwa w dB,
Ka – wartość bocznego przenoszenia dźwięku powietrznego w dB według Instrukcji ITB 406 / 2005,

dla ścian masywnych Ka=2 do 4 dB
– dla ścian lekkich Ka=2 do 12 dB
– dla stropów masywnych Ka=2 do 5 dB

UWAGA !

Ka = 0 wg punktu 8 normy PN-B-02151-3:1999 dla przegród zewnętrznych ( np. ściany zewnętrznej z oknami lub bez, stropu nad bramą przejazdu, stropodachu, połaci dachowej poddasza użytkowego). Wartości poprawek Ka podano w Poradniku w formie tabelarycznej na podstawie obliczeń wykonanych wg normy PN-EN 12354-1:2002 dla wielu przykładowych zestawów: przegroda działowa (ściana, strop) / przegrody boczne używając stosowane w budynkach rodzaje ścian wewnętrznych i zewnętrznych.

Należy pamiętać, że najkorzystniej dla użytkownika przegrody jest, gdy obliczona – jak również uzyskana w warunkach realizacji izolacyjność akustyczna R’A1 lub R’A2 jest jak największa.

Istotnym problemem akustycznym jest stosowanie lekkich ścian działowych w połączeniu z podwieszonymi sufitami i podniesionymi podłogami. Jeżeli lekka ściana posadowiona jest na podniesionej podłodze i dochodzi tylko do płyty podwieszonego sufitu, to izolacyjność między pomieszczeniami zależy od właściwości dźwiękoizolacyjnych samej ściany i od izolacyjności akustycznej podwieszonego sufitu i podniesionej podłogi. Izolacyjność wzdłużna jest parametrem charakterystycznym dla podwieszanego sufitu i podniesionej podłogi jako wyrobu i powinna być deklarowana przez producenta danego rozwiązania. Należy zwrócić uwagę, że wskaźniki izolacyjności wzdłużnej sufitu, bądź podłogi nie są porównywalne ze wskaźnikami izolacyjności akustycznej ściany. Są to dwie różne wielkości, które dopiero można wykorzystać do obliczenia np. na podstawie PN-EN 12354_1:2002 wypadkowej izolacyjności akustycznej między pomieszczeniami.

 

 

Odwiedź naszą siedzibę

sprawdź lokalizację